باران

روز شعر و ادب پارسی (27 شهریور)  فرصت ویژه ای است برای یادکرد یکی از نوابغ ادب و هنر و سخن گفتن از گنجینه غنی شعر و ادب فارسی. محمد حسین بهجت تبریزی معروف به شهریار(1285- 1367) را بیشتر  با غزل های شورانگیز و عشق زلالش می شناسند. بهتر است افق نگاه مان را بر کرانه های یک شاهکار بی بدیل بدوزیم و از منظومه «حیدربابایه سلام» بگوییم.

چشم ها حکایت غریبی دارند...حکایتِ دیدن و دیده شدن. زل زدن در عمق نگاهی و از آن سو، زلالی بی کرانه ای را غرق شدن...

چشم ها حکایت غریبی دارند... واژه ها در آن ها رنگ می بازند و عمقِ نگاه، عین ِکلام می شود و چیزی فراتر از آن...

چشم ها حکایت غریبی دارند... زبانه های آتشِ دل از چشم ها سر بر می آورند. گدازه های پرحرارت حسرت در آن ها جاری می شود و خشم و خروش قطره ها توفان  به پا می کند. گاهی آتش می جهد...

چشم ها حکایت غریبی دارند... رویاهای هر کس در چشمانش جاری است...

چشم ها...

حکایت...

غریبی... 

دارند...